Wie ben ik

In mijn praktijk draait het bijna altijd om jou. Om jouw verhaal, jouw leven en wat er bij jou gezien mag worden. Maar wie is eigenlijk de vrouw tegenover je?

Ik ben Berber. 44 jaar, partner van Ko en moeder van drie kinderen op wie ik ontzettend trots ben. Ik werd jong moeder, op mijn 22e, en toen ik 41 werd kwam ons jongste zoontje Otis er als een prachtig cadeautje bij. We wonen samen in Groningen.

Ik hou van ondernemen, leren en ontdekken. Nieuwe dingen onderzoeken, kennis opdoen en vooral delen: ik ben eigenlijk altijd wel ergens mee bezig. Televisie en series kijken is niets voor mij, daar haak ik snel bij af. Ik ben veel liever aan het aanrommelen, mooie mensen ontmoeten en luisteren naar verhalen. Ik hou van lekker eten en koken, en van met vriendinnen op pad zijn.

Urenlang winkelen is totaal niet mijn ding. Geef mij maar een simpele wandeling met de hond en Otis op zijn fietsje. Of op de bakfiets stappen, lekker touren en onderweg wel zien waar we uitkomen. Dwalen zonder doel en verwonderd raken op de mooiste plekken.

Ik hou van de kleine dingen, en tegelijk wil ik nog zoveel van de wereld zien. Prachtige dorpjes ontdekken, andere culturen leren kennen en gewoon de sfeer opsnuiven.

Soms ben ik zoekend, soms ga ik recht door zee. De ene dag staat alles als een huis en de andere dag wiebelt er ook bij mij weleens iets. Koppig ten top, eigenwijs, zorgzaam en dromerig.

Maar de vraag wie ik ben, is voor mij niet altijd makkelijk geweest. Daar zit een heel ander verhaal achter. Een verhaal dat uiteindelijk alles te maken heeft met hoe mijn werk is ontstaan en waarom ik doe wat ik nu doe.

Als kind was ik meer verbonden met de bron dan met de wereld hier; ik was nog niet geland. Hoe dat kwam is mijn levensverhaal. Ik werd ontzettend bekwaam in het verfijnd voelen van de energie. In mijn vroegere werk werd ik altijd de babyfluisteraar genoemd: degene die zonder woorden kon voelen wat er was. Mensen vroegen vaak: hoe doe je dat, hoe weet je dat? Ik kon er toen geen woorden voor vinden. Gevoel is lastig om te zetten naar woorden. Het was mijn eigenheid en ik hield het dicht bij mezelf, terwijl ik mensen op die manier hielp. Het is altijd een gave geweest, een talent of iets wat bij mij hoort, hoe je het ook wilt noemen. Ik ben er van jongs af aan onbewust bekwaam in geworden.

Tegelijkertijd was ik altijd aan het rennen. Hard werken, doelgericht zijn, doordenderen en nooit stilzitten. Dat was mijn manier om hier te gronden. Maar ik ging voorbij aan mijn eigen lijf.

Ik wist dat het anders moest. Vanuit het contact dat ik van jongs af aan had, gaf ik toestemming aan de bron en aan mijn gidsen: toe maar, zet me maar op mijn pad, ik geef toestemming.

Twee weken later kreeg ik een ongeluk op de snelweg, met een tik van achteren. Alles viel in één klap weg. Het was een nulpunt; een liminal space waarin ik terechtkwam in het niet-weten. De klachten waren divers: van intense pijn tot nauwelijks een gesprek kunnen voeren. Na vijf minuten in een gesprek viel ik weg en had ik nul focus. Boodschappen doen lukte niet, autorijden lukte niet meer.

Ik werd wakker geschud. Het dwong me om echt te leren gronden, met twee benen op de grond te komen en om van alles wat ik voelde en wist de vertaalslag te maken.

Het eerste revalidatietraject bracht me niet verder. Bij het tweede traject belandde ik opnieuw in de oude valkuil: doelen stellen, zo snel mogelijk alles weer willen kunnen en doordenderen met mijn hoofd. Het was averechts naar wie ik was. Wat ik deed was er grenzeloos overheen gaan, waardoor ik steeds weer stapjes achteruit deed.

Pas bij het derde revalidatietraject, we waren inmiddels vijf jaar verder, kwam de werkelijke omslag. Ik moest terug naar het nulpunt leren gaan; mijn eigen nulpunt. Leren voelen, mijn grenzen leren voelen en accepteren wat er was, om vanuit daar afvoelend kleine stapjes te doen. Toen ik de rust en sturing van binnenuit vond, kwam het herstel. Ook al hou ik altijd restklachten: die heb ik geaccepteerd en omarmd. Ze zijn mijn anker geworden.

Op dat pad kwam ik leermeesters tegen die mij het ouderwetse magnetiseren overbrachten. Daarnaast ben ik opleidingen gaan volgen om mezelf te begrijpen en om wat ik onbewust deed bewust in te kunnen zetten.

Vanuit die diepe verbinding met mezelf en met mijn lijf is Bronwerk ontstaan.